Vertaling maddoc www.OpenSubtitles.org
- Zege over Frankrijk!
Zege over Frankrijk!
Westelijk front geeft zich over!
Zege over Frankrijk!
- Fransen verslagen!
- Goede morgen, rechter Fromm. - Ja!
- Er is niets voor u vandaag.
- Dat noem ik nu goed nieuws.
Ik wens u niettemin een leuke dag.
- Edelachtbare.
- Heil Hitler!
- Zo, wat is het nieuws?
- Brief van de militaire postdienst. Getypt.
- Wie?
Quangel's zoon.
- Herr Quangel, voor jou.
- Is de jongen iets overkomen?
- Leugenaars!
- Anna.
- Jouw fout. Jij en je verdomde oorlog!
Jij en je verdomde führer!
- Anna. - Alsjeblieft..
Laat me gerust.
- Ik ben het, Eva.
Frau Rosenthal?
- Iets van mijn echtgenoot?
Dank je, Eva.
- Wat heb je nodig?
- Niet veel.
Als altijd.
- Morgen.
- Frau Quangel, hoeveel boter behoeft u?
Half pond? Als gewoonlijk?
Je hebt melk en eieren.
Hoeveel boter hebt u nodig? - Ik..
- Oh, kom op!
- Kom mee. - Haast u.
- Frau Quangel? Ik breng je thuis.
- Ik kom meteen naar huis na 't werk.
- Hé, Quangel. Waarom zo'n haast?
Is er iets mis?
We worden rijk.
Een zege over Frankrijk.
Weet je wat dat betekent?
We worden het rijkste land van de wereld!
- Over een paar weken hebben we
Engeland vernietigd en de oorlog beëindigd.
En daar de troepen aan 't front
zo zegerijk zijn geweest,
is het tijd dat wij hier thuis eveneens onze plicht doen.
De führer wil de productie opdrijven.
Hij verwacht productiviteitsgroei van 30 percent
in drie maanden en dubbel zoveel
binnen volgende jaarhelft.
De führer's wens is ons bevel.
We krijgen nu enige voorstellen
over hoe dat doel te bereiken.
Sieg Heil! - Sieg Heil!
- Werklui, heeft iemand iets te zeggen?
Ja, voorman Quangel?
- Om de productiviteit te verhogen zijn
bijkomende machines nodig en enkele plantrekkers ontslagen.
- Waar heb je het over?
Wie zijn die plantrekkers?
- Sommigen kunnen het werkritme niet bijbenen.
Anderen willen dat niet.
Politiek geblaat, weinig wol.
Sommigen hier zijn er goed in. Erg goed.
- Hoe durf je zo te praten, Quangel?
Je bent geen partijlid!
Hoe durf je partijleden te discrediteren!
- Quangel denkt enkel aan zichzelf.
Doneer je ook maar iets aan het winter hulpfonds?
En aan de führer?
- Duitsland ontnam m'n enige zoon.
Gisteren is me gemeld dat hij stierf in het gevecht.
Voor u. Voor de führer.
Ik vraag je, Dolfuss.
Wat meer kan 'n mens geven
dan zijn kind?
- Anna! We hebben bezoeken af te leggen!
De Nazi vrouwenliga wacht op jou!
Heil Hitler, Anna! Waar was je?
- We zijn laat! - Kom op, nu.
Tijd om te gaan.
We zullen beneden wachten. - Ik kleed me, ik kleed me.
- Dus eerst Frau Gerda Kleinschmidt.
Dan is er Frau Else Wernicke
die vlak om de hoek woont, en dan..
Ah, luister naar dit, Claire Gehrich.
- Zij is de vrouw van Obersturmbahnführer Gehrich.
Je moet echt diplomatisch zijn als je haar bezoekt.
- Moet ik haar uitvinken? - Nee, kunnen we niet doen.
We moeten elk ons deel doen
maar, misschien niet vandaag.
We moeten in goede vorm zijn voor zo iemand.
Wat 'n leuke plek.
- Wat kan ik voor u doen?
- Uw echtgenoot?
- Ja.
- Uw echtgenoot vecht in Polen
is 't niet, Frau Kleinschmidt?
Hij waagt z'n leven, dag in dag uit voor 't volk
en 't vaderland, terwijl u het goed stelt in Berlijn.
- Bent u niet beschaamd?
- Maar ik..
Maar..
Niemand begrijpt het.
Ik ben zo bezorgd om hem.
Ik ben zo bezorgd, maar..
- Hou maar op!
Terug aan 't werk.
Denk niet dat dit je van het front zal weghouden.
Ik ga niet liegen.
Ik weet dat je 't expres deed.
Begrijp je?
Als de deurbel gaat, niet open doen.
Voor niemand.
- Otto? - Ik schrijf.
- Aan wie?
- Weet ik niet.
Ik schrijf kaartjes.
Kaartjes met de waarheid.
Mensen zullen die lezen.
Ze zullen die doorgeven.
- Kaartjes?
Je kriebelt kaartjes?
Waar deugt dat voor?
Waarom schrijf je op die manier?
- Ik verdraai mijn handschrift.
Laat mij doen. Alsjeblieft.
- 't Is zelfs niet op slot.
- Wat als ze schreeuwt?
- Ze zal niet schreeuwen.
- Mijn dwaze vrouw brengt haar eten.
- De oude Jodin.
Ze sleepte al haar spullen hierheen nadat ze haar winkel afbrandden.
- Ze verstopt zich.
Kalmeer.
- Papa, boven.
- Laten we gaan. Snel.
- Wat doe je hier?
Barkhausen, wat doe je in dit appartement?
- Herr Persicke..
Buurman, we kunnen delen.
- 't Is Frau Rosenthal.
- Het is niet mijn fout. - Weg.
- Zoek het geld.
- Het spijt me.
- Daar is geen reden toe.
Je kunt bij ons blijven.
Da's te gevaarlijk voor jullie.
- Stt.. - Rechter Fromm?
- Kom met mij, mevrouw. Snel.
Ze komen terug.
Wees stil. Kom binnen.
Kamer van m'n overleden dochter.
Niemand zal je hier zoeken.
Probeer het gewoon te worden.
Ga slapen en morgenochtend
zul je goed luisteren naar wat ik zeg.
Morgen.
Goedenacht, Frau Rosenthal.
- Is ze terug in haar flat?
Nee. - Ik kom met je mee.
Je houdt me niet tegen.
- Ze hangen je op. Ze hangen ook vrouwen.
- Tuurlijk doen ze dat.
- Je gaat alleen mee tot aan het gebouw.
Ik ga binnen en plaats de kaart.
Ben meteen terug.
- Ik ben in een minuut bij je.
Deze kant op, sir.
80 pfennig, alsjeblieft.
- 'n Schnapps. - Koffie voor mij.
Nee, ik neem ook 'n schnapps.
- We beginnen.
Vanaf nu zijn we alleen.
- Je zult deze kamer niet verlaten
voor enige tijd.
Wellicht lange tijd, ben je mijn gast.
Geloof me vrij,
van zodra je die deur buiten stapt
ken ik je niet langer.
Je weet hoe ze me noemen in de rechtbank, nietwaar?
Nee? Koele Kikker Fromm.
Ik heb 'n minnares die ik gehoorzaam,
genaamd rechtvaardigheid.
- Maar ik wil in de flat zijn
als m'n man thuiskomt.
- Hij komt niet terug en je weet dat, Frau Rosenthal.
Sluit de deur. Ja?
- Waar is die Barkhausen dan? Waar woont hij?
- Hier is het.
- Heb je gehoord van die oude vrouw die verdwenen is?
- Ik ken haar.
- Kijk wat ze willen. Ga!
- Hé, is de oude man thuis?
- Wat heeft dat met jou te maken?
- Heel wat.
Het heeft veel te maken met de politie, ook,
en met de man van de partij.
Da's hem, inspecteur. Hij was het en die andere schooier.
De man van de postmeesteres.
M'n vader en ik, we betrapten hen in die
Joodse vrouw haar flat op de vijfde etage.
Ze wilden alles opruimen.
Je had het moeten confisceren.
- Je deed het zelf, engerd.
Jij en je vader. - We gaan.
We praten met de vrouw.
- Ze is niet boven.
- Herr Fromm...
- Voor u nog steeds, Edelachtbare.
Wie is uw bevelvoerende officier?
- Escherich. Inspecteur Escherich.
Politie hoofdkwartier Prinz Albrecht Strasse.
- Ik ken het adres.
Breng hem hierheen.
En dan verlaat je dit appartement.
- 't Zal wel zijn.
Dus, je woont alleen?
Geen bezwaar als ik even rondneus?
Goede dag.
- Je moest het gezien hebben.
Papa maakte indruk, hij joeg hen schrik aan.
Toen ging ik met m'n broer achter hem aan
hij en zijn maatje, ze zetten het op een lopen.
- Baldur?
- M'n broer is SS Sturmbannführer.
- Bent u dat? Baldur Persicke?
Je speelde vaak in mijn flat.
Je placht aan te bellen
omdat ik je appel cake gaf.
Juist?
Hoe groot dat je nu bent.
En hoe sterk.
- Doe haar weg.
- Maar... - Ga!
Heil Hitler!
-Nee!
- Ze is dood, Otto.
- Zag ik.
- Je zegt dat je zag hoe rechter Fromm de oude vrouw verborg
bij het thuis, niet?
Je weet wat er gaande is in dit appartementsgebouw.
Inbraak, onwettige toeëigening
van nationaal bezit,
aan de kaak stellen van een respectabele burger.
Genoeg!
- Oh, ik..
- En 'n dode vrouw die springlevend was daarnet.
Je wurmt je niet uit deze.
- Je kunt dit niet maken. Nee, kun je niet.
- O jawel, kan hij, maar zal niet.
Omdat hij politie raadgever is en geen monster.
Ik ben zeker dat deze heer niets nam
dat niet van hem was
want hij beseft precies wat dat zou betekenen.
Hij gaat dus doen wat hij best doet
wanneer hij deze plek verlaat.
Hij keert terug naar zijn comfortabele kleine flat.
En hij observeert wat er daar gebeurt.
- Ja, natuurlijk, inspecteur. Zal ik.
- Je kunt opkrassen, nu.
- Edelachtbare, is er iets gebeurd?
Ik bedoel, is Frau Rosenthal...
- Ik weet niet waar je het over hebt, Frau Kluge.
Als je me nu wil verontschuldigen.
- Ik neem deze vijf kaarten, aub.
- Met zegels? - Nee, ik, ik heb al zegels.
Dank u.
- Dat is dan 25 pfennig.
Ik pak het meteen in voor u.
- Ik behoef handschoenen, dunne.
-Sorry, we hebben er geen.
Je vindt er allicht..
Laat me denken. Allicht vind je er...
- Nee, nee, 't is goed.
Enkel deze. Dank u.
- Tot ziens. - Tot ziens.
- Luister, Hitler's schaduw valt over Europa
"als de duivel's schaduw.
Geef deze kaart door. Neer met het Hitler regime."
Wat 'n krabbels! Zelfs m'n dochter schrijft beter.
-Oh, ja?
- Als je het mij vraagt, is hij ongelofelijk stom.
- Iemand van de lagere klassen,
die werken met hun handen.
Allicht ongeschoold, maar stom? Nee.
- Waarschijnlijk iemand die wat stoom aflaat.
Maar 'n vlam in de pan.
Is er meer?
"Moeder. De führer vermoordde m'n zoon.
Moeder. De führer zal ook jouw zonen vermoorden."
Waar?
- Neue Konigstrasse. Twee weken terug.
Nog een kantoorgebouw.
- Schorem.
Wat doen we nu? Het rapporteren?
- Zo we meer mannen hadden, zou 't geen probleem zijn.
We zouden hem vangen, die, hoe noemen we hem?
"Kabouter," in 'n wip.
Ik zou iedereen in Berlijn scrutineren
die 'n zoon verloor in de laatste twee weken.
- Waarom?
- "De führer vermoordde m'n zoon."
Er is maar één zoon. - En?
- We wachten. Verzamelen informatie.
Puzzelen die samen. Da's ons werk.
We zijn Duitse professionelen. Geen amateurs.
- Wat als hij voortdoet
en geen kaarten meer opduiken?
Wie weet hoe lang dit al aan de gang is.
- Bedenk wat het zou zijn om deze
kaarten aan te raken op 'n openbare plek.
Daar te staan, het te lezen.
Wetend dat iemand je kan in de gaten houden,
wachtend om je reactie vast te leggen.
Nee, wat onze Kabouter ook schrijft,
het zal hier bij ons belanden.
Zegge... 95 percent.
- Ik zeg minder.
Wedden?
- We wachten.
We wachten tot onze vriend een fout begaat.
-Goede morgen.
- Kom binnen. - Dank u.
- Heil Hitler! - Heil Hitler!
- Zo, u bent van de Nazi vrouwenliga, lieve Frau?
Ik laat de meid mij m'n portemonnee brengen.
- Ik ben hier niet voor 'n donatie, Frau Gehrich.
Zeker niet.
- Zo, wat precies kan ik doen voor u?
- Waarom werkt u niet?
Las je de hulp oproepen niet van onze wapenindustrie?
- Bekijk me.
Zie ik eruit als geschikt voor handarbeid?
- Heb je ooit geprobeerd?
- Ik wil mijn gezondheid niet riskeren.
Ik kan nog altijd een medisch attest bekomen.
- Uiteraard kan dat, je koopt er een voor 20 mark
bij uw huisarts,
maar dat zal niet helpen in dit geval.
In dit geval behoef je 'n arbeidsgeneesheer
die bevestigt dat je werkonbekwaam bent.
Een arts die wij jou toewijzen.
- Goed, wijs me een arts aan en je zult zien wat er gebeurt.
- Lach je mij uit en de vrouwenliga?
Lach je met onze regels en onze führer?
Ik verwittig je - en ik verwittig jou.
Je lijkt niet te weten wie ik ben!
M'n echtgenoot is Obersturmbannführer!
- Dat maakt het nog erger, Frau Obersturmbannführer.
Je hoort nog van ons.
Tenzij je nog meer beduidende informatie hebt?
Een zieke moeder, misschien?
- Uw ID en uw naam. Meteen!
Ik beloof je, er zullen gevolgen zijn.
- Alsjeblieft.
Ik heb geen visitekaartjes..
want ik ben maar een gewone arbeider.
Heil Hitler.
Nee, ik snap het niet.
Die vrouw valt onder de wet verplichte werkdienst.
En je weet dat even goed als ik.
- Frau Gehrich is de vrouw van 'n Obersturmbannführer.
Dus ik ben zeker dat u begrijpt dat...
- wel, waar staat er dat zulke vrouwen
zijn uitgesloten van algemene taken?
Waar? - Oh, wees niet zo koppig.
Ze moet zorgen voor haar overwerkte man.
- Ik ook!
Naar wat ik zag, was die vrouw huishoud hulp.
Ik deed niets verkeerd.
Ik handelde gewoon naar onze reglementen.
- Dus, gaat u zich verontschuldigen, Frau Quangel?
- Waarvoor?
- Dan zal ik het doen in uw plaats.
En jij, jij gaat verlof nemen.
- O, je gooit me eruit omdat ik tegen
zo'n vrouw de waarheid sprak?
- Nee... - Nee, je begreep me niet.
Neem gewoon wat vrije tijd om te rusten.
Verzamel je krachten.
- Da 's belangrijk, Anna.
Tijdens een rouwperiode.
Goed?
- Goed.
- Heil Hitler!
- Heil Hitler. - Heil Hitler, Herr Quangel.
- En al het beste met jou, Anna.
- Godzijdank.
Gedaan met de vrouwenliga. - Goed gedaan.
- Hoe blijf je zo kalm?
Ik bestierf het bijna toen ik de handschoenen zag.
- Handschoenen, Anna. Gewoon.
- Waar zijn we mee bezig, Otto?
We verloren onze zoon. Andere mensen verloren..
Maar zij, zij doen..
- Dit systeem, dit regime..
Nu voel ik dat we vrij zijn.
Ik bedoel..
Bevrijd... van dat alles.
Zo voel ik me.
- Luderitz Strasse 23.
- Volgende. - Amsterdamer Strasse 27.
- Hé, Quangel.
Waar ga je heen? Ga schuilen!
- 't Is 'n schuilplaats voor moeders en kinderen, knul.
Dus niet geschikt voor ons.
- Hé, wat doe jij hier? Wat doe je?
Stop! Wat..
Hé, jij! Stop!
Wacht! Stop! Stop, wacht!
Wacht!
Stop!
Hé.
Hé, jij! Wacht! Wie ben jij?
- Aub, kunt u me helpen?
Ik zoek de schuilplaats voor moeders en kinderen.
Ik liep verloren. M'n dochter wacht daar op me.
U moet hier goed de weg kennen. Asjeblieft.
- Je dochter, zeg je? - Ja.
- Hoe oud is ze? - Ze is maar zes jaar oud.
Zes. Wacht op me in de schuilplaats, zei ze.
En nu is ze daar zonder mij.
- Ja, nog twee blokken en je bent er.
Het is rustig nu, kalmeer.
De mensen daar zullen voor haar zorgen.
- Ik, ik ben zeker dat ze bang is en weent..
Nog twee blokken, zei je? - Ja.
Twee blokken, dan linksaf. Je kunt niet missen.
- Heil Hitler! - Heil Hitler!
- Wel, inspecteur, es kijken wat uw gore broodschrijver uitspookt.
Ik hoor dat hij nog altijd voort kriebelt,
vlak onder uw neus, huh?
- Heil Hitler, Standartenführer.
Hij geeft niet op. Dat was ook niet te verwachten.
Iemand die anderhalf uur behoeft om dat te tekenen,
is doorzetter.
Probeerde het zelf. - Oh, echt?
- Maar wees gerust. Ik vind altijd m'n man.
We sturen onze operatie Kabouter...
- Kabouter? - Ja.
- Hou ik van. - Goed om horen dan.
Te oordelen naar de distributie, woont de man
ergens in de buurt van Alexander Platz.
Aanvankelijk waren er geen kaarten hier,
maar nu wil hij niet zover meer lopen
en laat meer en meer kaarten na in zijn eigen buurt.
- Heil Hitler, Standartenführer.
- Hoeveel?
- Hij bestreikt ook de oostelijke wijken
en 't centrum. Hier, kijk.
- Ik stelde je een vraag, Escherich.
Hoeveel?
- 127, Standartenführer.
129, om precies te zijn,
met die twee van deze morgen.
- Meer dan honderd! - Ja.
- Als er meer dan honderd kaarten werden binnen gebracht,
bedenkt er dan geen van jullie slimmeriken hoeveel van dit vuil
daar nog rond circuleert?
- Met alle respect, denken we aan de menselijke aard.
Niemand houdt deze kriebels
langer dan nodig bij...
- zeg me wie dit gedaan heeft
want men zal 't mij vragen
ik ik moet antwoorden.
Nu.
- De heroïsche slag van Stalingrad.
Iemand moet de waarheid noteren
met al deze leugens..
- Wat denk je dat er gebeurt met onze kaarten?
- Waarom wil je dat weten?
- Ik wil weten hoe men reageert.
- Sommigen zullen bang zijn, allicht.
Bang dat iemand hen zag de kaart oprapen.
Sommigen zullen ze terugplaatsen.
Sommigen zullen ze inleveren
bij de politie, blok wachters,
maar onze kaarten zullen ook door hen worden gelezen.
- 't Is als bij 'n machine.
Een beetje zand in de wielen, zal de machine niet stoppen..
Maar als iemand wat meer zand gooit
en, en meer..
Begint de motor te sputteren,
stopt de assembleer lijn.
In gedachten zie ik veel mensen
zand gooien in de tandwielen.
- Je bent 'n romanticus, Otto Quangel.
- 'k ben mechanicien.
- Ja, dat, ook.
- Jij bent de romanticus.
Tenminste, dat was je.
- Wat? Ik, was ik?
- Niettemin, ik zag je eerst
niet omgekeerd.
- Maar je zei niemendal.
- Je was aan 't dansen met Peter Reinke
en toen ging je met hem naar de Kastanjeboom,
jij met je bloemenkroon,
lachend alsof hij erg geestig was.
Reinke met zijn stomme haarsnit.
Hij is kaal, nu, en lid van de partij.
- Ik zou ook met jou hebben gedanst,
maar je vroeg me niet.
- Je wist hoe ik naar je keek.
Terzijde, ik vroeg je twee jaar later.
- Niet om te dansen.
Je wil dus dansen?
-Nee, alleen..
- Is dat hem, bij benadering?
- Ja, nogal. Uh..
Zijn ogen kunnen wat verder uit elkaar. Het was donker, uh..
- Dank u. U bewees het Reich 'n grote dienst.
- Heil Hitler, inspecteur.
- Fraulein Schaefer.
Deel dit uit.
"Deel de informatie. Vervoeg de vrije pers.
"Vrees heeft je overmeesterd.
Dood die. Dood Hitler."
't Is 'n man die niet meer zo jong is
die z'n enige zoon verloor in de Franse campagne.
Onervaren in 't schrijven, doch intelligent.
De stijl is zichtbaar veranderd in de loop van het jaar.
De jongste maanden heeft hij de titel "Vrije pers" gebruikt.
Hij werkt in toenemende mate professioneel.
Hij at nooit vingerafdrukken na en opereert strategisch.
Hij kiest nooit dezelfde straat tweemaal na elkaar.
Hij verandert altijd tussen deze autowegen
zeven, negen en 11.
"Elke gedachte tegen de nationaal socialisten
is als zand in de criminele oorlogsmachine."
"Geef deze kaart door. Vrije pers."
"Hoeveel kinderen moeten sterven?"
"Angst is hun enige wapen. Vrije pers."
"Help ons een einde maken aan de criminele oorlogsmachine."
Zott, steeds weer het beeld van 'n machine.
- Kranten.
Kranten.
- Vandaag is de 22e.
Vandaag. - Verjaardag.
Soms voel ik het gevaar alsof het vrij fysiek is.
Ik voel het feitelijk. - Aub, maak me niet bang.
-Nee.
Op Hans. - Hans.
- Nee, inspecteur Escherich is niet op kantoor. Momentje.
Operator aan de lijn.
Inkomende oproep uit de Lothringer straat sectie.
Gemelde arrestatie van verdachte in de Kabouterzaak.
Ja, ik verbind u door.
- Anna.
- Oh, hallo, Walter.
- Liep hij weg? Arme meid. - Nee.
Ik bracht gewoon z'n lunchdoos. Hij vergat die alweer.
- O, ik dacht dat hij ziek was. Hij is er niet.
- Anna, hoe gaat het? Je oogt groots.
Ik trouw binnenkort!
- Opknopen is te goed voor jou! - Verrader!
- Je bent 'n verrader! Je bent 'n vijand van het volk!
- Oh! - Wat doet u hier?
- Oh, wacht. We spraken af dit samen te doen.
Waarom ging je niet werken? - Niet nu.
- Verrader!
- Besef je hoe mijn dag was?
Nee. Daar denk jij niet aan, hé?
Merken dat je niet werkt
en dan denken dat je nog in dat gebouw bent.
Weet je hoe dat bij mij overkomt
What is er, Otto? Wil je betrapt worden?
Is het dat?
- Er gebeurde niets. - Er gebeurde niets?
Zag je wie ze arresteerden?
- 'n Schooier. Had allicht iets gestolen.
Heeft niets met ons te maken.
- Da's de man van onze post meesteres.
Waarom denk je dat het niets met ons te maken heeft?
- Ze zijn gescheiden.
- Dat betekent niets, verdomme!
Ik was zo bang om jou.
Wat als het 'n teken is, 'n waarschuwing?
- is 't niet.
Blijf kalm.
Herinner je, toen Hans stierf..
je zei dat je leven de moeite niet waard was?
Je had gelijk.
Daarom kunnen we vrij zijn,
daarom moeten we niet bang zijn.
- Maar jouw leven
Otto, jouw leven betekent iets voor me, nu
betekent, betekent..
Alles voor me, nu.
- We spraken af 't samen te doen.
-Oh..
- We stoppen niet. - Ben je niet bang?
- Vandaag bleef ik weer kijken.
Ik wil zien wat er gebeurt als mensen het lezen.
- Kom.
- M'n ziekte attest is verlopen.
Daarom ging ik naar de dokter.
Anders sturen ze me naar een kamp. Asjeblieft!
Ik zweer
op de hoofden van m'n kinderen.
Asjeblieft. - Twee zonen?
En allebei soldaat, juist?
- Allebei. Ja.
Een van hen is zelfs in de Waffen-SS.
- En beiden in leven, hoop ik?
- Ja. Hier.
Onze Karl, in Polen.
-Wel... Da's goed nieuws.
- De man is dus op heterdaad betrapt. Er zijn getuigen.
En hier, het Corpus Delicti.
Het is duidelijk het schrift van onze Kabouter.
Kom op, Escherich. We hebben hem.
- Je kent het profiel van de crimineel even goed als ik, Zott.
We zoeken een mechanicien die z'n enige zoon verloor.
En dan sleep jij dit belachelijk karakter,
'n gokker,
die zelfs niet woont in onze doel zone
met twee kinderen die nog heel erg leven.
-Betekent.. betekent dit dat je me gelooft?
- Ja. Je kunt gaan. - Dank u. Dank u.
- Hoepel op. - God zegene u.
Heel erg bedankt.
- Bravo.
- Je deed wat? Je liet de Kabbybobby gaan?
- Kabouter, Standartenführer.
Met alle respect
al bent u m'n meerdere, als lid van de SS
bent u niet noodzakelijk een criminoloog.
Ik ben politieman en ik vraag je om me m'n werk te laten doen
net zoals ik geleerd heb uit mijn ervaring..
- Ervaring?
Ik ken alles van kerels als jij.
Intellectuelen, betweters.
Verknoei m'n vloer niet!
Zwelg je verrekt bloed in!
Op! Op, op, op, op, op! Kom. Op.
Je denkt dat je slim bent, hé?
En wij zijn maar de kerels van de SS
die geen idee hebben, juist?
Zeg het. Ik wil het horen. Ik ben slimmer dan jullie.
Zeg het!
Zeg het! Ik kan je niet horen. - 't spijt me.
Huh?
Je hebt twee dagen..
om die vent te elimineren die je liet gaan.
Nu, raak van dat ding af!
- Frau Quangel?
Je ben Hans's moeder, toch?
- Ja. - Uh, Dietrich.
Ik was 'n klasgenoot van Hans.
- Dietrich. Natuurlijk.
Hoe maak je het?
- Goed. Dank u. Wel, ik leef.
- Blij dat je terug bent.
- Herr Necker? - Excuseer, ik moet gaan.
Weet je, Frau Quangel, ik..
mis Hans heel erg.
- Ik heb niets meer te maken met Enno.
Hij is mijn man niet meer sinds lange tijd
voor god.
- Nu..
Waar waren we? Ja.
Je ging me net zeggen
hoe die ex-man van jou te vinden.
Hier dus heb je je verstopt?
Ik weet dat je niets te maken hebt met de kaarten, Enno.
- Da's goed nieuws inspecteur...
- maar de SS-kerels denken dat jij het was.
En ik vrees dat zij de baas zijn nu.
Baas over mij, ook.
Ze zullen je aanhouden, je ondervragen
op hun manier.
- Ik ben liever dood.
- Je hebt gelijk.
Je zou liever dood zijn.
- Uh.. - Sst..
't Is goed. Beter op deze manier.
- Nee. Asljeblief. Nee! - Stik!
- Zelfmoord?
Goed nieuws, Escherich.
Het net sluit zich.
Hm?
Geen nieuwe kaarten?
- Nog niet.
Nee.
-Hm.
- Bedankt om in te vallen voor Fritz.
Het komt dichterbij.
- Voorman Quangel, de machine oververhit.
- Uitschakelen!
Heb je niets te doen?
Ludwig.
Er is iets voor jou.
't Is nogal iets.
Breng het liever naar het bestuur.
Je bent partij vertegenwoordiger.
Je moet het doen. Hou je aan de regels.
- Ja, meneer.
- Iedereen die vandaag werkt.
Hun namen, adressen. - Uiteraard.
- Onze man woont ergens tussen christburger
chodowieckistr en jablonskistr.
- Nee, niemand met zo'n adres, inspecteur.
- Wie is voorman? Wie kent z'n mannen best?
- Wel, da's Fritz Kemper. - Breng hem onmiddellijk hier.
- Da's onmogelijk. Hij verwondde zich deze morgen.
- En wie vervang hem? - Da's Quangel.
Otto Quangel van de andere ploeg.
- Nu, zijn naam staat niet op de lijst.
Ik.. dacht dat die compleet was.
- Excuseer. Hij helpt ons maar vandaag.
Natuurlijk kent hij de mensen niet.
- Waar woont hij?
Otto Quangel.
- Walter, waar is Otto?
- Goede morgen, voorman Quangel.
- Goede morgen.
- Ga zitten, alsjeblieft.
Frau Quangel!
We weten dat je er bent!
Open de deur!
Bekijk dit Quangel.
Dit zal je vast interesseren.
Wat denk je dat het is?
Doe maar geen moeite, Quangel.
Er zijn exact 267 kaarten.
Is dat het aantal dat je zocht?
Bedenk dit, Quangel.
Elke kaart is vrijwillig bij ons ingeleverd.
Vrijwillig.
Zelf vonden we er geen.
Ze konden niet wachten om ze ons te overhandigen,
al die mensen.
Er werden er aangehouden, één pleegde zelfmoord.
Hoe kon je serieus geloven
dat je iets zou veranderen,
jij, voorman Quangel?
- Wie pleegde zelfmoord? - Speelt geen rol.
Een kleine vis. Onbeduidend.
- Iedereen betekent iets.
Mijn schuld. - O, daar gaan we.
Nu heb je je misdaad bekend.
Vertel me, Quangel, precies.
Hoeveel kaarten heb je zelf geschreven
Ik bedoel, alles samen?
- Tweehonderd vijf en tachtig.
- Achttien.
Achttien kaarten zijn niet ingeleverd.
Tussen haakjes, we hebben Anna.
- Laat haar gaan. Ze heeft er niets mee te maken.
- Ik weet dat je liegt, Quangel.
Je vrouw dicteerde wat te schrijven.
- Zie ik er uit als iemand die z'n vrouw zou toelaten
hem dingen te dicteren?
Het was mijn idee, vanaf het begin al.
Ik bedacht alles. Ik voerde het zelf uit.
- Ze bekende.
- Nee, dat lieg je.
- Ze bekende. Ze wilde niet dat jij alle lof kreeg.
- Ik zal m'n bekentenis tekenen
maar, inspecteur, Anna
alsjeblieft, nee.
Het is, het is onnodig.
- Stuur een klerk-notulist naar m'n kantoor.
- Excuseer me, sir. - Ja.
- Ah, Escherich.
Op de Kabouter!
- Quangel.
- Anna. - Otto.
- Je weet wat er zal gebeuren? - Ja.
- Het is onomkeerbaar.
- Weet ik, Otto.
Het geeft niet.
- Nee.
- Allen recht!
- Heil Hitler. - Heil Hitler.
- Tijd is om.
- Wees niet bang, m'n kind.
Wees niet bang.
Rechter Fromm, kun je even bij me blijven?
Ik sluit m'n ogen en doe alsof het Otto is.
- Tijd, Quangel.
Trek deze aan.
- Kan ik iets voor je doen?
- Is er iets dat je behoeft?
- De kaart en 'n pen.
Je nam haar toch.
- Ik lees al jouw kaarten, kabouter.
De jouwe, die van je vrouw.
Ik ben de enige die ze allemaal leest..
Allemaal, behalve op 18 na.
Achttien kaarten.
Steun OpenSubtitles.org